روزی جوان ثروتمندی نزد استادم آمد و گفت : عشق را چگونه بیابم تا زندگانی نیکویی داشته باشم .

استادم مرد جوان را به کنار پنجره برد و گفت : پشت پنجره چه می بینی ؟

مرد گفت : آدم هایی که می آیند و می روند و گدای کوری که در خیابان صدقه می گیرد .

سپس استادم آینه بزرگی به او نشان داد و گفت : اکنون چه می بینی ؟

مرد گفت : فقط خودم را می بینم .

استادم گفت : اکنون دیگران را نمی توانی ببینی !آینه و شیشه هر دو از یک ماده ی اولیه ساخته شده اند اما آینه لایه ی نازکی از نقره در پشت خود دارد و در نتیجه چیزی جز شخص خود را نمی بینی  خوب فکر کن !

وقتی شیشه فقیر باشد دیگران را می بیند و به آن ها احساس محبت می کند  اما وقتی از نقره یا جیوه (یعنی  ثروت) پوشیده می شود تنها خودش را می بیند .

اکنون به خاطر بسپار : تنها وقتی ارزش داری که شجاع باشی و آن پوشش نقره ای را از جلوی چشم هایت برداری  تا بار دیگر بتوانی دیگران را ببینی و دوست شان بداری . آن گاه خواهی دانست که « عشق یعنی  دوست داشتن دیگران ! »

یک روز نگشت خاطرم شاد از تو

دانی که ز عشق تو چه شد حاصل من

یک جان و هزار گونه فریاد از تو .

« گذری در شعر »

آخر ای دوست نخواهی پرسید      

که دل از دوری رویت چه کشید ؟

سوخت در آتش و خاکستر شد

وعده های تو به دادش نرسید .

داغ ماتم شد و بر سینه نشست

اشک حسرت شد و بر خاک چکید .

آن همه عهد فراموشت شد ؟

چشم من روشن روی تو سپید .

کی به دادم رسی ای صبح امید ؟

آخر این عشق مرا خواهد کشت 

عاقبت داغ مرا خواهی دید .

می خواهم و می خواستمت  تا نفسم بود .

می سوختم از حسرت و عشق تو بسم بود .

عشق تو بسم بود  که این شعله ی بیدار

روشنگر شب های بلند  قفسم بود .

آن بخت گریزنده دمی آمد و بگذشت

غم بود  که پیوسته نفس در نفسم بود .

دست من و آغوش تو هیهات که یک عمر

تنها نفسی با تو نشستن هوسم بود .

بالله که بجز یاد تو  گر هیچ کسم هست

حاشا که بجز عشق تو گر هیچ کسم بود .

سیمای مسیحایی اندوه تو ای عشق

در غربت این مهلکه فریاد رسم بود .

لب بسته و پرسوخته  از کوی تو رفتم

رفتم به خدا گر هوسم بود بسم بود .

عشق پیشوند زندگی       و پسوند مرگ است .

سرآغاز آفرینش           و تعریف هر نفس است .

عشق را با هر دلی نسبت به قدر جوهر است

قطره بر گل شبنم و در قعر دریا گوهر است

اگر این آسمان عاشق نبودی           نبودی سینه ی او را صفایی

وگر خورشید هم عاشق نبودی         نبودی در جمال او ضیایی  

زمین و کوه اگر نه عاشقندی           نرستی از دل هر دو گیاهی

اگر دریا ز عشق آگه نبودی              قراری داشتی آخر بجایی

خبر مهم        

تغییر تمدن و تاریخ ایرانیان توسط یک شرکت خارجی فیلم سازی

: Mohem::: sherkate film saziye "warner brothers" (ke clip haye arash ro misaze) filmi ba onvane "300" sakhte ke dastane in film rajebe hamleye eskandar maghdooni be iran hast ke dakhele film irani haro ensanhayi vahshi va bi tamadon neshoon dade va moozoo'e asliye film ine ke 300 nafar ensan haye paake arteshe eskandar ba 1 million nafar arteshe vahshiye iran mobareze mikonan va irani ha ro shekast midand

 khahesh azatun mikonam yek aksolamale enghelabi neshoon bedin (biyayid eteraz bokonim va be gooshe jahaniyan beresoonim ke tamadone ma chi boode va daran tarikh ro avaz mikonan

سيا ساكتي
با احساس بخوانيد: آتش زدي به خرمنم. واي خرمنم واي خرمنم واي خرمنم واي خرمنم واي خرمنم بسه ديگه فهميديم.

توانابودهركه دانابود نيست دكتري كه خطش خوانابود

محسن دوست دارم چي جوري بگم باورت شه اين بار ديگه راست ميگم باور كن به اندازه تمام دوست دخترهايي كه داري.

فراموشم نکن

روزی خواهد رسید که جسم من روی ملافه سفیدی بر روی تختخوابی در بیمارستان قرار خواهد گرفت که بارها با افراد زنده و مرده اشغال شده است. در چنین لحظه ی به خصوصی دکتر اعلام خواهد کرد که مغز من از کار افتاده است و با تمام کوشش ها و اقدامات، زندگی من متوقف شده است.

وقتی این اتفاق می افتد، سعی نکن با دارو ها و دستگاه های پزشکی جسمم را نگه داری. همچنین مرا مرده به حساب نیاور مرا در قید حیات محسوب کن و بگذار اعضای بدن من به زندگی کامل دیگران کمک کند.

چشمانم را به کسی بده که هیچ گاه نور خورشید را ندیده است. قلبم را به کسی بده که از بیماری پایان ناپذیر قلب رنج برده است. خون مرا به جوانی بده که تصادف کرده، تا زنده بماند و شاهد بازی های نوه هایش باشد. کلیه هایم را به کسی بده که زندگی اش وابسته به دستگاه هفتگی دیالیز است.

استخوان ها و عضلات و سلول ها و سلسله اعصاب و هر ذره از جسمم را به کودکی بده که بتواند راه برود.

بعد آنچه باقی می ماند را به خاک بسپار تا به رشد گل ها کمک کند.

اگر قرار است چیزی را به خاک بسپاری بگذار اشتباهات من، ضعف های من و تمام پیشداوری های من علیه اطرافیانم باشد.

گناهانم را به شیطان ببخش و روحم را به خدا بسپار.

علاقه شدید قلبی

«پائولو کوئلیو» با عشق زیستن را در غالب حکایتی چنین می نگارد :

یکی بود یکی نبود در روزگاری دور مردی بود که همه ی زندگی اش را با عشق و محبت پشت سر گذاشته بود وقتی مرد همه می گفتند به بهشت رفته است آدم مهربانی مثل او حتماً به بهشت می رود هر چند بهشت برای این مرد چندان مهم نبود اما به هر حال به بهشت می رود .

روح مرد بر دو راهی بهشت و جهنم ایستاده بود دربان نگاهی به اسامی کرد و چون اسم مرد را در میان بهشتیان نیافت او را به جهنم فرستاد زیرا جهنم هیچ نیازی به دعوت نامه یا کارت شناسایی نداشت و بدین ترتیب مرد در جهنم مقیم گشت .

چند روز گذشت و ابلیس با ناراحتی و خشم به دروازه ی بهشت رفت و گریان مسئول مربوطه را گرفت و گفت : این کار شما تروریسم خالص است !

مسئول مربوطه با حیرت از شیطان دلیل خشم او را پرسید و شیطان گفت : آن مرد را به دوزخ فرستاده اید و از وقتی او آمده کار و زندگی ما را به هم زده . از وقتی که رسیده به حرف های دیگران گوش می دهد در چشم هایشان نگاه می کند و به درد و دلشان می رسد و با عشق آنان را می بوسد . حالا همه دارند که در دوزخ با هم گفت و گو می کنند همدیگر را در آغوش می کشند و می بوسند آخه ! دوزخ که جای این کارها نیست! لطفاً این مرد را پس بگیرید!

به یاد بسپار : با چنان عشقی زندگی کن که حتی اگر بنا بر تصادف در دوزخ افتادی خود شیطان تو را به بهشت بازگرداند !