اگه  یه روزی روزگار     از زندگیت می رم کنار            می رم که ثابت بکنم            عاشقتم دیوونه  وار
تو گریه های زارو زار     سپردمت به روزگار               این  از خودم گذشتنو            پای خاطر خواهیم بذار 

شبی از پشت یک تنهایی غمناک بارانی       تو را با لهجه ی گل های نیلوفر صدا کردم      تمام شب برای شادی باغ قشنگ آرزو هایت دعا کردم      پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس       تو را         از بین گل هایی که دز تنهایی ام روییده بود با حسرت جدا کردم ..........

ثانیه ها خیلی نامردند      گفته بودند  که برمی گردند    برنگشتند   و پس از رفتنشان و بی جهت عقربه ها             می گردند .

پرنده ها بدون تو ساکتند و بی قرار                                                     نگاهشان پر است از ترانه های انتظار

در آبی عشق پرگشودن زیباست                       هر لحظه ی من با تو بودن زیباست

منظورم از ترانه می دانی چیست                     یعنی که همیشه با تو بودن زیباست

(متن بالا نوشته ی خودمه )

کجایی؟ای رفیق نیمه راهم

که من در چاه شب های سیاهم !

نمی بخشد کسی جز غم پناهم

نه تنها از تو نالم کز خدا هم .   

آن روز با همیشه فرق داشت . نمی دانم  او عوض شده بود یا من   ولی روزی عجیب و زیبا بود .

من هیچ وقت هیچ حسی نسبت به او نداشتم و اصلاٌ  برام مثل بقیه ی آدم ها بود .

آن روز هم مثل همیشه بود با یک فرق کوچک .

خانه مان شلوغ بود و من شلوغی را دوست نداشتم . مهمان داشتیم و همه گرم صحبت با هم بودند . برای فرار از شلوغی به اتاق خودم آمدم و کنار پنجره ایستادم .از پنجره داشتم بیرون را نگاه نگاه می کردم  . او هم آنجا بود و نبود . بود اما بودنش برایم مهم نبود . من محو تماشای ماشین ها بودم . آدم ها را که در پیاده رو ها راه می رفتند نگاه می کردم . به تراس رفتم  نفسی کشیدم و باز به خیابان و آدم ها نگاه می کردم .

ناگهان  سنگینی خاصی را در قلبم احساس کردم . قدم های محکم و سنگین  کسی را در قلبم حس کردم . قلبم را فشردم .

در همین موقع احساس کردم کسی بالای سر من است . احساس کردم کسی من را در حفاظ  تنش در بر گرفته .

نمی دانم چرا ولی می ترسیدم سرم را بالا بگیرم و بالا را نگاه کنم . کسی چانه هایش را روی سر من گذاشته بود  و دست هایش را روی شانه هایم گذاشته بود و شانه هایم را می فشرد . باز از نگاه کردن به بالا وحشت داشتم ولی کسی در درون قلبم به من می گفت اوست خودش است ! اما چه کسی ؟ نگاه کردم    نه ! باورم نمی شد کسی که مرا در آغوش کشیده بود همانی بود که من همیشه می دیدمش و نمی دیدمش !

باورش برایم سخت بود . اصلاٌ مثل یک خواب بود . اصلاٌ شاید دروغ بود . نمی دانم نمی دانم   فقط در آن لحظه می خواستم از زندان دست هایش بیرون بروم  که احساس کردم که او با تمام وجودش دستانم را فشرد و از رفتنم جلوگیری کرد . نگهم داشت . جسمم را نتوانستم آزاد کنم ولی روح ام را خواستم از زندان وجودش رها کنم که ناگهان صدایی آرام و خوش آهنگ در گوشم طنین انداخت که : دوستت دارم   همیشه دوستت داشتم

تنها      غمگین            نشسته با ماه  .

در خلوت ساکت شبانگاه .      اشکی به رخم دوید  ناگاه         روی تو شکفت در سرشکم

                                                                                    دیدم که هنوز عاشقم    آه .

عشق تو به تارو پودم جانم بسته است      بی روی تو درهای جهانم بسته است

ازدست تو خواهم که برآرم فریاد          در پیش نگاه تو زبانم بسته است .