رفتي اي مسافر سبز بهار

                                من شدم ساحل نشين شهر انتظار

نازنینم ! نمیدانم تو میدانی ؟ دل من در هوای دیدنت بی تاب گردیده               سراپای وجودم در فراقت آب گردیده     ز هجرت دیدگانم همچو دریایی                   ز خون گشته غم و دردم فزون گشته    و اکنون در میان بسترم چون شمع می سوزم برای دیدن رویت      دو چشم اشک بارم را به روی ماه میدوزم و با او از غم و درد درون ام راز میگویم .           به امید دیدن رویت باز هم از تو میخوانم . بازهم ... .

نشاني از تو ندارم اما نشاني ام را براي تو مي نويسم: درعصرهاي انتظار،به
       حوالي بي کسي قدم بگذار! خيابان غربت را پيدا کن و وارد کوچه پس
      کوچه هاي تنهايي شو! کلبه ي غريبي ام را پيدا کن، کناربيدمجنون خزان زده
      و کنارمرداب ارزوهاي رنگي ام! درکلبه را باز کن و به سراغ بغض خيس
      پنجره برو! حرير غمش را کنار بزن! مرا مي يابي

آمدم تا که بگویم به تو اسرار نگاهم     که تو رفتی و ندیدی غزل خیس نگاهم    به تمنای تو هر شب غزلی تازه سرودم      که به پای تو بریزم غم شب های سیاهم